Brazilië is voor Europese boeren een lastige gesprekspartner. Het land staat enerzijds voor soja, rundvlees, suiker, koffie, sinaasappelsap, pluimvee en katoen, maar ook voor ontbossing, genetische modificatie, overmatig middelengebruik en de druk van het Mercosur-verdrag. De agrarische sector van het land is in slechts enkele decennia geëvolueerd van een land met voedseltekorten tot een mondiale exportmacht en treedt Europa tegenwoordig met groot zelfvertrouwen tegemoet.
Tot in de jaren zeventig was Brazilië nog afhankelijk van voedselimport. Tegenwoordig behoort het land tot de belangrijkste landbouwleveranciers ter wereld. In 2025 bedroegen de agrarische exporten ongeveer 169 miljard dollar. China is met afstand de grootste afnemer van Braziliaanse landbouwproducten; de Europese Unie volgt als afnemer op de tweede plaats. Daarmee is Brazilië voor Europa niet alleen een concurrent, maar ook een strategische partner. Juist daarin schuilt de spanning rond het Mercosur-verdrag: voor het bedrijfsleven belooft het nieuwe markten en stabielere handelsrelaties; veel Europese boeren vrezen daarentegen extra prijsdruk door landbouwproducten die onder andere kosten-, klimaat- en productieomstandigheden worden geproduceerd.
FarmTripz in januari 2027 naar Brazilië
Van 13 t/m 24 januari 2027 reist FarmTripz naar Brazilië om de agrarische activiteiten – en meer dan dat – met eigen ogen te kunnen aanschouwen. Bekijk het programma via de website van FarmTripz. Aanmelden kan tot 1 september.
Tegelijkertijd zijn de uitgangspunten nauwelijks vergelijkbaar: Brazilië is meer dan tweehonderd keer zo groot als Nederland en vergelijkbaar van grootte als heel Europa. Bovendien vormt onherbergzaam regenwoud meer dan de helft van de oppervlakte. Een land van die omvang en complexe geografie laat zich zelfs met satellieten, milieuregisters en controles niet zo fijnmazig monitoren als een dichtbevolkt Europees landbouwgebied. Dat maakt het debat zo ingewikkeld. Europese kritiek op ontbossing, traceerbaarheid en standaarden is terecht. Maar die kritiek treft een land dat zichzelf allang niet meer ziet als probleemgeval, maar als een onmisbare schakel in de wereldwijde voedselvoorziening.
Drie keer per jaar oogsten
De opkomst van Brazilië kent meerdere oorzaken: ruimte, water, een tropisch en subtropisch klimaat, investeringen in onderzoek en een lang groeiseizoen. In veel regio’s zijn twee en soms zelfs drie oogsten per jaar mogelijk. Soja is het belangrijkste gewas; voor 2025-2026 wordt gerekend op ongeveer 49 miljoen hectare en bijna 178 miljoen ton productie. Mais is al lang meer dan alleen veevoer: een groot deel blijft in eigen land voor zetmeel, ethanol en andere toepassingen. Suikerriet levert suiker, ethanol en bio-energie. Meer dan 90% van de in Brazilië verkochte personenauto’s en lichte bedrijfswagens zijn flexfuel-voertuigen en kunnen dus ook rijden op bio-ethanol.
Discussie over minder gewasbescherming anders gevoerd
De reden dat Brazilië zich in de landbouw anders opstelt dan Europa, komt doordat de omstandigheden substantieel anders zijn. Onder tropische omstandigheden is de druk van ziekten, insecten en onkruiden hoog. Een Europese discussie over minder gewasbescherming stuit daar op een landbouwsysteem dat zonder intensief management nauwelijks meerdere oogsten per jaar zou kunnen veiligstellen.
Insteek discussie
Het verschil wordt het duidelijkst zichtbaar bij soja. In Europa wordt Braziliaanse soja al snel geassocieerd met risico’s: ontbossing, certificering en traceerbaarheid. In Brazilië zelf leeft die discussie amper en gaat het gesprek veel vaker over productiviteit, bodemverbetering en efficiënt grondgebruik. Op Fazenda Estância, een Bayer Forward Farm in de staat São Paulo, komt dit ook naar voren. Hier werd niet het areaal uitgebreid maar het systeem aangepast. Groenbemesters, directzaai, een betere bodemstructuur en minder erosie moeten de opbrengsten veiligstellen. Bedrijfsleidster Aline Vick verwoordde het kernachtig: zij wil niet simpelweg meer landbouwgrond kopen; de uitdaging is om meer te halen uit de grond die al beschikbaar is.
Een vergelijkbare redenering klinkt in de rundveehouderij. Brazilië is de grootste exporteur van rundvlees ter wereld en het Nelore-ras domineert de veestapel. Tegenwoordig bereiken dieren sneller het slachtgewicht en nemen genetica, weidemanagement, voederteelt en geïntegreerde systemen waarin akkerbouw, bosbouw en veehouderij worden gecombineerd, aan belang toe. Critici – ook in eigen land – zien daarin een vorm van expansiedruk; Braziliaanse landbouwexperts daarentegen wijzen op gedegradeerde graslanden die door deze ontwikkelingen veel productiever benut kunnen worden. En als een kans om meer te produceren zonder nieuwe bosgebieden te ontginnen.
Pijnpunt ontbossing
Het pijnpunt blijft die net genoemde ontbossing. Niemand in Brazilië ontkent dat die plaatsvindt. Maar het Braziliaanse antwoord is zelfverzekerder geworden. De boswet verplicht bedrijven, afhankelijk van de regio, om 20 tot 80% van hun areaal als natuurlijke vegetatie te behouden. Soja mag officieel niet worden verhandeld vanaf percelen die na 2008 zijn ontbost. Die inzet lijkt z’n vruchten af te werpen: er is onder andere minder boskap in de laatste vijftien jaar waargenomen in het Amazonegebied. Ook langs waterlopen gelden verplichte beschermingszones, iets wat vanuit de lucht boven landbouwgebieden duidelijk zichtbaar is. Dit betekent uitgestrekte zones waar de natuur 100% vrij spel krijgt en geen enkele landbouw mag plaatsvinden. Via het milieuregister CAR en satellietgegevens wordt het landgebruik gecontroleerd. Wie de regels overtreedt, riskeert boetes, problemen met kredietverlening en uitsluiting van afzetkanalen. Vanuit Braziliaans perspectief luidt dan ook het tegenargument richting Europa: wij hebben problemen, maar ook regels – en onze boeren ontvangen geen jaarlijkse hectarepremies zoals in de EU, noch voor landbouwgrond noch voor wettelijk verplichte natuurgebieden. Overheidssteun bestaat vooral uit onderzoek, kredietfaciliteiten, verzekeringen en investeringsprogramma’s.
Een blik op de melkveehouderij laat zien dat Brazilië niet alleen op volume concurreert. Het aantal melkkoeien is gedaald, terwijl de productie is gestegen. In 2024-2025 werd meer dan 37 miljoen ton melk geproduceerd. Agrindus, een zelfzuivelaar nabij São Carlos, melkt ongeveer 2.000 Holstein-koeien, produceert A2-melk en verkoopt een deel onder het eigen merk Leite Letti. Tijdens een bedrijfsbezoek werd dagelijks circa 70.000 kilogram melk geleverd, met een gemiddelde productie van ongeveer 35 liter per koe per dag. De melkprijs op de Braziliaanse zuivelmarkt ligt rond twee real per liter (ongeveer € 0,34), terwijl het eigen merk – van deze grootschalige zelfzuivelaar die bulkproductie voor toegevoegde waardecreatie inruilde – gemiddeld ongeveer zeven real per liter oplevert. Tegelijkertijd toont het bedrijf de uitdagingen van het tropische klimaat: hitte, insecten en klauwproblemen zetten de dieren onder druk. Stalmanager Jordano stelt dat opstallen op hun bedrijf vaak noodzakelijk is om insectenbeten te voorkomen.
Europa zal Brazilië noch kunnen romantiseren noch kunnen negeren
Ook de tuinbouw, die voor Nederland zo belangrijk is, kent in Brazilië een eigen ontwikkeling. In Holambra, een gemeente ten noorden van São Paulo die werd gesticht door Nederlandse emigranten, produceert Joost van Oene hoogtechnologische potplanten. Nederlandse en Deense genetica, automatisering, waterrecycling, eigen substraatmengsels en biologische gewasbescherming vormen de basis van het bedrijf. De uitdagingen klinken ook Europese tuinders bekend in de oren: arbeid, water, energie, gewasbescherming, substraten en duurzaamheidsvereisten.
Zelfbewuste speler
Brazilië is groot, productief, technologisch ambitieus en politiek zelfbewust. Het Mercosur-verdrag maakt die realiteit voor Europa nog tastbaarder: Brazilië komt dichter bij de Europese markt zonder daarmee meer Europees te worden. Ontbossing, traceerbaarheid, genetische modificatie, intensief middelengebruik en uiteenlopende standaarden blijven reële conflictpunten. Toch is de werkelijkheid, zoals zo vaak, niet zwart-wit. Wie Braziliaanse boeren vanuit Europees perspectief de les wil lezen over duurzaamheid, moet rekening houden met een zelfbewust antwoord: wij werken op grote schaal met niet-kerende grondbewerking, verminderen de behoefte aan extra landbouwgrond door hogere productiviteit, houden een groot deel van onze runderen in de wei, stellen aanzienlijke delen van onze bedrijven zonder compensatie beschikbaar voor natuurbehoud en rijden grotendeels op hernieuwbare grondstoffen.
Europa zal Brazilië noch kunnen romantiseren noch kunnen negeren. Daarvoor is het land te belangrijk – als concurrent, als leverancier en misschien ook als partner in een wereld die meer voedsel, meer energie én geloofwaardiger duurzaamheid verlangt.
